Wstęp do fotometrii CCD z AutoStar i DSI Pro

I. Wstęp

Fotometria CCD ma ogromną zaletę polegającą na możliwości jednoczesnego pozyskiwania danych dla wielu gwiazd. Czułość matrycy CCD pozwala również na stosowanie krótkich czasów naświetlania w przypadku jaśniejszych gwiazd oraz umożliwia pracę z obiektami bardzo słabymi. Jedną z wad jest niski zakres dynamiki. Do celów porównawczych w fotometrii, gwiazda programowa i gwiazdy porównania muszą różnić się jasnością tylko o kilka wielkości gwiazdowych.

Obrazowanie fotometryczne jest bardzo podobne do standardowej astrofotografii, z tą różnicą, że zdjęcia wykonuje się przez specjalne filtry fotometryczne. Nauka fotometrii CCD obejmuje kilka etapów:

1. Nauka obsługi sprzętu – teleskopu, montażu, kamery i oprogramowania. Chociaż można użyć niemal każdego teleskopu, preferowane są reflektory. W przypadku montażów, montaż widelcowy będzie lepszy od niemieckiego montażu równikowego (GEM). Wynika to z faktu, że najlepsze wyniki fotometryczne uzyskuje się w pobliżu południka niebieskiego, a to właśnie tam montaż GEM działa najsłabiej, ponieważ wymaga wykonania tzw. flipa (odwrócenia tuby), aby kontynuować obserwacje po przejściu przez południk. Montaż widelcowy nie ma takiego problemu. Teleskop na montażu biegunowym/równikowym jest preferowany nad montażem altazymutalnym (Alt./Az.), choć przeprowadzenie fotometrii za pomocą teleskopu na montażu Alt./Az. jest jak najbardziej możliwe. Preferowana jest stała instalacja; jeśli teleskop musi być demontowany każdej nocy, jego ustawianie i paralaksa mogą zajmować sporo czasu. Przydatna jest pewna ochrona przed wiatrem i światłem rozproszonym. Widoczność od horyzontu do horyzontu nie jest konieczna. Wystarczy zakres plus i minus 60 stopni od zenitu. W rzeczywistości zakres plus i minus 30 stopni sprawdzi się w większości przypadków, gdyż jest to obszar optymalny dla fotometrii.
2. Nauka wykonywania dobrych zdjęć pól gwiazdowych, co obejmuje rejestrację klatek ciemnych (dark) i płaskich (flat) oraz wykorzystanie ich do kalibracji obrazu.
3. Gdy już opanujesz technikę obrazowania, jesteś gotowy do ćwiczeń z fotometrii. Wybieraj gwiazdy znajdujące się wysoko na niebie w momencie przechodzenia przez południk. Im bliżej zenitu, tym lepiej. Im dalej od południka, tym gorsza będzie jakość obrazów, a co za tym idzie – dokładność fotometrii. Staraj się planować obserwacje tak, aby gwiazda znajdowała się na wschód od południka i przeszła przez niego w trakcie sesji obserwacyjnej.
4. Wykonaj wiele serii zdjęć pola gwiazdowego zawierającego gwiazdę programową i gwiazdy porównania. Pamiętaj, aby zapisywać obrazy w formacie FITS. Jeśli zapiszesz je jako JPG, GIF lub w jakimkolwiek innym formacie niż FITS, nie będziesz mógł przeprowadzić na nich analizy fotometrycznej.
5. Ćwicz pozyskiwanie danych z pojedynczego obrazu, aż do momentu, gdy uzyskasz powtarzalne wartości wielkości gwiazdowych. Dla tego samego obrazu wyniki powinny być identyczne.
6. Ćwicz pozyskiwanie danych z kilku obrazów tego samego pola gwiazdowego, wykonanych w zbliżonym czasie i przez ten sam filtr. Dane dotyczące wielkości gwiazdowych dla tych samych gwiazd powinny być takie same we wszystkich obrazach. Najprawdopodobniej dane te będą się różnić. Twoim zadaniem jest ustalenie przyczyn tych rozbieżności i znalezienie sposobu na ich minimalizację.
7. Gdy już uzyskasz powtarzalne dane i nabierzesz pewności co do swoich działań, możesz przystąpić do poważnych prac fotometrycznych.

Poniżej przedstawiono sugerowaną procedurę wykorzystującą monochromatyczną kamerę Meade DSI Pro lub DSI Pro II oraz oprogramowanie AutoStar.

Nasz wybór: Claris FileMaker Pro — Długotrwała platforma relacyjnych baz danych dla zespołów, które potrzebują niestandardowych aplikacji na komputery stacjonarne, w Internecie i na urządzeniach mobilnych w jednym pliku..

Utworzono 1 lutego 2007 Zmodyfikowano 10 lutego 2007 Powrót